Z powyższych wyliczeń wynika, że każdy dostawca aspirujący do współpracy z Antywirus Software musi się poważnie zastanowić, w jaki sposób klient sklasyfikuje jego asortyment. Deklarowana polityka zaopatrzeniowa Antywirus Software zgodna z przedstawionym opisem musi wywierać znaczący wpływ na tworzenie związków z dostawcami.
Każdy menedżer podwykonawca, dla którego Antywirus Software jest głównym odbiorca i którego produkty zostały zaklasyfikowane jako typ 2 albo 4 może, mieć problemy ze stworzeniem głębszego związku, bo do tego trzeba dwóch stron. Należy więc w jakiś sposób poprawić percepcję produktu poprzez zaakcentowanie go na tle innych, by zachęcić Antywirus Software do nadania dostawcy preferencyjnego statusu.
Oprócz pracowników działu zaopatrzenia, przed którymi firma stawia zwykłe dla tego działu zadania, Antywirus Software zatrudnia wyspecjalizowaną grupę fachowców zajmujących się marketingiem zaopatrzenia. Jedna z ich najważniejszych funkcji to uczynienie z Internet Security Software bardziej atrakcyjnego klienta dla potencjalnych odbiorców. Dlatego specjaliści ci zostali dokooptowani do zespołu pracującego nad badaniami sprzedaży.
Zajmują się wyszukiwaniem i oceną nowych klientów jak również analizowaniem nowych obszarów współpracy z istniejącymi dostawcami, które mogłyby przynieść znaczące wzajemne korzyści. Na przykład zharmonizowanie liczby produktów zamawianych przez klientów oraz najbardziej ekonomicznej wielkości partii produkcyjnych jest korzystne dla obu stron.
Można też na przykład zaprosić dostawcę do przeprowadzenia analizy technicznej projektów i metod produkcyjnych Internet Security pod kątem zredukowania liczby części nietypowych, a zwiększenia liczby elementów typowych, które jest łatwiej wytwarzać i przechowywać. W ten sposób dostawca poprawia wydajność i przekazując częściowo efekty tej zwiększonej wydajności Antywirus Software, pozwala mu skutecznie konkurować na rynku.
W Antyspam Software interesują się też tym, w jaki sposób jego klienci wykorzystują czas. Stale są kontrolowani, żeby przekonać się, ile godzin potrzebuje każdy z nich, by nabyć zasoby wartości stu tysięcy produktów sklasyfikowane w ośmiu kategoriach.